🌻🌻

از جمله از خلقیات بدم،که خودم حس میکنم اخلاق آزار دهنده هست،پرحرفی منه!!البته جایی ،جمعی،آدمایی حس مثبت بگیرم آدم پرحرف،،پرچونه ای هستم،یا به قول یکی از آشنایان، سخن ور و خوش سخن هستم!!آخه این آشنای ما ماشاءالله مثل خودم پرحرفه،براهمون میگه ماها آدم‌های سخن وری هستیم،خوش سخنی هستیم،و البته اینم بگم پیش هر آدم وهر جمعی دکمه سخن وری فعال نمیشه!پیش ادمها و‌جمعی که راحت نیستم فقط،تماشاگرم.شاید همین سخن ور بودنم،باعث شده که جمع خونوادگی ما،اگر من نباشم حس کمبود دارن و زنگ میزنن اگر بتونی،میشه،بیا،آبجی تهران که میاد خونه مادز،میگه خواهشا بیا،وقتی نیستی خونه حس مردگی میگیره،آبجی کوچبکه هم مثل همون،همم بخاطر بچه هامون باهم بازی کنن،خواهرزاده هام،دختران آبجی بزرگم، واییی سعی میکنن زمانی که خونه مادریم جمع بشن،حتی پدرمادرمم،اولویت اول ،همیشه به من میگن کی میایی!!یا میزنگن میگن اگر کاری نداری پاشو بیا,حتی مکالمات تلفنی، طولانی دارم!،خلاصه که این سخن ور بودن یا پرحرفی،گاها ی جاهایی نعمته،انرژی و‌حس زندکی داره،یه جاهایی برعکس،حس میکنم خوب نیست که زیاد اهل صحبت باشم!سعی مبکنم ترک کنم حتی پیش آدمایی که باهاشون راحتم!حالا حرفم نمیزنم میگن چت شده!جیزی شده!چرا حرف نمبزنی!چندباری بهم گفتن!گفتم جیزی نیست،میخوام مثلا محجوب باشم!این اخلاق بدمو کشف کردم،سعی کنم ترک کنم!!