بعد از ۱۷.۱۸ روز دوباره تونستم بیام بلاگفا.نمیدونم نتها باز میشن یا ن.ولی کاش بلاگفا با مرورگرهای داخلی هم باز میشد!چون میگن باز مجدد نتها قطع خواهد شد،ولی اینبار طولانی!!،بهرحال.این چند وقت گذشته، ماورای اتفاقات تلخ مملکت که دل هر آدمی رو درد میاره،بالاخره یه اتفاق خوب افتاد و برف بارید،برفی کع خیلی وقته چنین بارشی نداشتیم، واقعا لذت بخش بود،هیجانی بود،با بارش هر برف رفتم پارک محله مادرم اینا،اصلا قدم زدن زیر بارش برف و روی برفها،شنیدن صدای چییق،چیییق برفها یه انرژی خاصی به آدم میده.الانم باز منتظرم برم پارکشون ببینم این چند روزه که نرفتم محله مادراینا تو چه وضعیه، کاش باز برف بباره، هم حس خوبی میده،حس زندگی،همم مساله و بحران بی آبی رو ی نمه بسه جبران کرد..البته امیدوارم کسی تو این سرما بی پناه نباشه.
تو این مدت خمیر درست کردن رو یاد گرفتم،اولین بارم بود خمیر درست مبکردم، برا بچه ها پیتزا درست کردم،اوج هیجان من بود. دوست دارم ی مغازه نون باز کنم و انواع نون هارودرست کنم،قراره نون مغزدار شکلاتی درست کنم،فعلا شکلات نداریم،بخرم بعد..ولی نون فانتزی رو قراره درست کنم
بچه بزرگم مسابقات قرآن مدرسه اول شده قراره بره مرحله دوم شهرستان ،چهارشنبه عصر تالار شهر،مسابقه داره،درسته انتظار کسب رتبه در سطح شهری روندارم،ولی همینکه تونسته ی قدم برداره برا اینکه تو اجتماع حضور داشته باشه،این برا من مهمه. انتظار رتبه ندارم چون مطمعنا رقبای قدری داره که چندین ساله دارن کار میکنن بچه من ولی تازه وارده.اما اگر کسب رتبه کنه عالیه،ولی دور از انتظاره🫠🫠🫠ولی امیدم بخداست...
خلاصه که این مدت با همه خوب وبدش سپری شد،همه آدما مشکلات دارن،مام از آدما هستیم،زندگی که بی مشکل نمیشه،اما واقعا همچنان دیدن برخی همسایه ها آزارم میده،حالمو بد میکنن،کاش میشد رفت از اینجا،ولی خوب نمیشه،پول خرید خونه خوب رو نداریم.حال جسمی و روحی مادرم مثل همسشه پر از درد و رنج..یه لباس دیدم کت سارافن،محلمون،خیلی قشنگه،ولی همسر میگه ن،کجاش قشنگه،میگم چون ۲